Biz: En dar haliyle, anne-baba, çocuklar ve torunlar. Biraz genişletirsek, klan, kabile, aşiret, sülale gibi yine kan bağına dayanan gruplar. Biraz daha genişletirsek, ortak mekan, inanç, lider etrafında toplanmış gruplar. En büyük hali de ulus-devlet ile ortaya konan "millet".
Aslında her bireyin kendine özgü bir "biz" ve dolayısıyla "ötekiler" tanımı vardır: Hristiyanlar -Yahudiler - Müslümanlar, beyazlar - siyahlar, erkekler - kadınlar, Karşıyakalılar-Fenerbahçeliler... Biz ve ötekiler tarih boyunca birbiri ile etkileşim halinde bulunmuştur.
Popülist söylem, biz-ötekiler ayrımını kışkırtarak güç kazanmaktır. Örneğin; Brexit fikrini ortaya atanlar "Avrupa Birliği vatandaşlarının Birleşik Krallığa kitlesel göç yapacağını" iddia etmişlerdir. Fransa, Almanya, Hollanda gibi diğer AB üyesi ülkelerdeki aşırı sağ partilerin temel argümanları "göçmen ve mülteci akınlarına karşı geliştirdikleri fikirler"dir.
Öncelikle "neden azınlıklar var?" konusu irdelenmelidir:
- İç ve dış savaşlar: Savaş bölgelerindeki halk kitlesel olarak göç etmek zorunda kalabilir.
- Küreselleşme: Batılı ülkeler tarafından geliştirilmiş, özünde malların ve sermayenin serbest dolaşımını hedefleyen uygulamalardır. Başlangıçta bu uygulamalar batılı ülkeler lehine sonuçlar ortaya çıkarmış, bu ülkeler sanayileşme sayesinde düşük maliyetle ürettikleri yüksek katma değerli malları az gelişmiş ya da gelişmekte olan ülkelere satarak elde ettikleri gelir ile kendi ülkelerinde bir refah toplumu kurmuşlardır. Ancak bir süre sonra durum değişir: Asya da sanayileşir, üstelik işçilik daha ucuzdur; sonuçta artık yüksek katma değerli ürünler Asya'da daha da ucuz üretilmeye başlar, Avrupa'lı işçi işsiz kalır. "Refah toplumu" sorunu iyice büyütür; çünkü işsizlik maaşı, ücretsiz eğitim, sağlık güvencesi vs. masraflı devlet hizmetleri vardır. İşsiz çok olduğunda bu masraflar küçük bir çalışan grubun sırtına yüklenecektir. Devletler iflas etmemek için hızla küçülmek zorunda kalır, dün ücretsiz olan hizmetler bugün artık ancak ücreti mukabilinde alınabilir. Ek olarak, dünyanın diğer bölgelerindeki iyi yetişmiş işgücü, emeğini daha yüksek bir değere satabilmek için Batı'ya göç etmek ister: Sonuçta Batı'da hem işler azalmış, hem de iş yapmak isteyen artmıştır.
- Ulaşımın ve iletişimin kolaylaşması: Artık başka ülkelerde insanların nasıl yaşadığı her an telefondan takip edilebiliyor ve çok ucuz olmasa da geçmişe göre daha uygun maliyetlere ve süreçlere maruz kalarak başka ülkelere gidilebiliyor. Bireyler kendilerini komşusuyla değil, batılı gelişmiş ülkedeki benzerleri ile kıyaslıyor. Gelişmiş ülkeye göç etmek, içinde yaşanan ülkeyi değiştirmekten daha kolay bir hedef gibi görünüyor.
- Küreselleşmenin bir diğer sonucu sınır ötesi büyüyen şirketlerdir. Kapitalist bakış açısı ile yönetilen bu şirketler hammaddeyi en ucuz olduğu yerden alıp, en ucuz işgücünün olduğu yerde üretim yapan ve dünyanın dört bir yanına satarken yerel üreticileri hiç hesaba katmayan şirketlerdir. İşsiz kalanlar, iş bulma ümitleri olan yerlere göç etmek zorunda kalmaktadır.
Batı kamuoyunun devrimcilikten gericiliğe dönüşünü başlatan, Uygar Batı'nın icadı olan küreselleşme ve onun sonuçları olsa da, batılı işsiz ve mutsuz insanlar, popüler söylemi dillendiren partilerin ve siyasetçilerin etkisi ve eski güzel günlerin hayali ile köpürttükleri öfkelerini, bu sürecin asıl mağduru olan artık kendi ülkesinde dahi yaşama şansı kalmamış göçmenlere yöneltiyorlar. Ötekileştirilen bireylerin ayakta kalmak için kendi "biz"ini oluşturmaktan başka çaresi kalmıyor.
Yorumlar
Yorum Gönder